فیلم دونی|دانلود فیلم

همه چیز درباره مجسمه طلا - فیلم دونی|دانلود فیلم

توضیحات
---
  • تاریخ : ۱۴ام اسفند ۱۳۹۶
  • موضوع : دسته‌بندی نشده
  • بازدید : 24 views
  • نظرات : دیدگاه‌ها برای همه چیز درباره مجسمه طلا بسته هستند

پرویز نوری
در فیلم «شکل آب»، زن و مردی به سینما می روند. زن کر و لال است و مرد موجودی دوزیستی، نمونه خاص و نمادین شخصیت هایی که هالیوود را ساخته اند. بازگشت به گذشته: فیلم «مخلوق مرداب سیاه» در عصر آیزنهاور به خوبی گُل کرد اما تا سال ۱۹۲۷ هیچ کس قادر نبود به درستی از سینما سخن براند. گیه مو دل تورو توانست با آن دو عاشق (یعنی سلی هاکینز و داگ جونز) از دنیایی حرف بزند که در طول سال ها در سایه مانده بود. به سینمایی که دو عاشق رفتند به تماشای فیلمی به اسم «داستان روت»، یک فیلم پُر هزینه و بزرگ هالیوودی به طریقه سینما سکوپ با برداشت از کتاب مقدس «روت» در سال ۱۹۶۰ به نمایش درآمد، سالی پس از یک اثر تاریخی/ مذهبی دیگر و همین طور ادامه آن با تاریخی های دیگر تا سرانجام به «بن هور» رسید که ۱۲ نامزدی در اسکار به دست آورد.
آکادمی اسکار دوران متفاوت و چالش برانگیزی را پشت سر نهاده است. طی سال ها دچار تغییرات عدیده ای شده است. یک مرد سیاه پوست اسکار بهترین بازیگر سال را نمی گرفت تا آن که گرفت. یک زن هرگز نمی توانست نامزد اسکار بهترین کارگردان سال شود تا آن که شد. بازیگران و کارگردانان دو جنسیتی موقعیتی در بین برندگان اسکار نداشتند. تاریخچه آکادمی اسکار، تاریخچه ای مملو از دگرگونی هاست. در جایی که سال به سال شگفتی ها خود را نشان می دادند و در حقیقت دیوارهای ممنوعه درهم شکسته می شدند.
نگاه به موجی که در زمان «بهترین فیلم سال» در دهه ۱۹۴۰ پدیدار گشت، توجه به عذاب ناشی از ضد فاشیستی آن دهه با فیلم چاپلین «دیکتاتور بزرگ» بود. نوستالژی غریب جنگ در سال ۱۹۴۱ با فیلم «سرجوخه یورک»، و فیلم «خانم می نیور» درست با فاصله زیاد با «دانکرک» در سال ۱۹۴۲، و یا مهاجران جهانی در «کازابلانکا» و برگشت به تاریخ و نامزد شدن بهترین فیلم سال در ۲۰۱۷ با «دانکرک» و «تاریک ترین ساعات». هم چنان که این تغییرات را در نامزدی رشته بهترین فیلم سال با «لیدی برد» شاهدیم، فیلمی که آمریکا را در دنیای پس از قرن ۲۱ به نمایش می گذارد و یا «گُم شو» که آدم های سفیدپوست را نشان می دهد در آرزوی بازگشت باراک اوباما برای بار سوم به ریاست جمهوری.
آکادمی اسکار به هم چنین به نوعی نگاه به تجارت سینما هم داشته است. هر چند که عنوان آن آکادمی هنرها و علوم سینماست و طی ۹۰ سال کم تر خواسته به جنبه سرگرمی و تفنن فیلم هم مستقیماً توجه داشته باشد. با این حال، اغلب تماشاگران همیشه به فیلم هایی که اسکار گرفته اند، بیش تر راغب شده اند. از «لارنس عربستان» گرفته تا «لالالند»، و از هر چهره ای با نام هپبرن تا استون. هواداران سینما مشتاق دیدار آن ها بوده اند.
اما از خطاهای آکادمی اسکار هم نمی توان چشم پوشی کرد. در دوره سیاه «مک کارتی» بسیاری از چهره های مهم سینما به دلیل ممنوعیت و جلوگیری از فعالیت آن ها نتوانستند در اسکار حضور پیدا کنند. از جمله دالتون ترومبو- فیلم نامه نویس توانا- که در سال های پایانی دهه ۴۰ و اوایل دهه ۵۰ به خاطر عضویت در کمیته کمونیستی آمریکا و تمایلات چپی، کنار گذاشته شد. او جزو ۱۰ تنی بود که از سوی صنعت سینما وارد «لیست سیاه» شد. دو فیلم نامه اش «تعطیلی رُمی» (۱۹۵۳) و «اسپارتاکوس» (۱۹۵۶) با اسامی مجهول اسکار گرفت. عاقبت هم آکادمی به دو فیلم نامه دیگر او «مهاجرت» (اکسدوس) و «اسپارتاکوس» (۱۹۶۰) اسکار اهدا کرد. از نویسنده و فیلم نامه نویس های دیگر هم می توان از هوارد فاست، داشیل همت، لیلیان هلمن و ایرون شا نام برد.
در دهه های ۴۰ و ۵۰ فیلم سازهایی به همان خاطر در «لیست سیاه» جا گرفتند مانند ادوارد دمیتریک، جوزف لوزی، لوییس بونوئل، چارلی چاپلین، ژول داسن، مارتین ریت و ابراهام پولانسکی که آکادمی آنان را نادیده گرفت. همین طور از بین بازیگران اورسن ولز، جان گارفیلد، لی.جی.کاب، ادوارد.جی.رابینسون، هوارد داف، ادی آلبرت، هری بلافانته، جان آیرلند و باربارا بل گدس در «لیست سیاه» بودند.
به کرک داگلاس هرگز اسکاری داده نشد. مریلین مونرو هم هیچ وقت نامزد اسکار نشد. یا جایزه بهترین کارگردانی به هیچکاک و یا اصلاً هیچ جایزه ای به فیلم های «سرگیجه»، «ریو برادو» و «جویندگان» تعلق نگرفته است. نادیده گرفتن آثار ترسناک («جن گیر» البته استثناء بود) و یا کمدی های روشن فکرانه (به جز «در یک شب اتفاق افتاد») و علمی/ تخیلی ها (به غیر از «جنگ ستارگان» و ژوکر در «شوالیه تاریکی») به نظر غیرمنطقی می رسد. شاید بتوان تغییری ناباورانه را در لیست نامزدهای اسکار امسال مشاهده کرد. به گونه ای که از هر فیلم سازی در رشته های مختلف می شود نمونه آورد. از کمدی گرفته تا ترسناک کم هزینه و یا از سینمای مستقل، و در واقع فیلم هایی که یادآور جسارت جایزه به «کابوی نیمه شب» و یا «سرجوخه یورک» و یا «خواننده جاز» باشد.
اهمیت آکادمی در این است که توانسته صنعت (و یا هنر) سینما را از دوران صامت به دوره ای از آینده با تکنیک پیشرفته سوق دهد. این است که پس از ۹۰ سال اسکار چشم اندازی از حماسه های هالیوود را در مقابل چشمان میلیون ها مردم در سراسر جهان گسترانده و آنان را در سالن های تاریک با رؤیاها و خواب و خیال ها محشور گردانده است.
فیلم های با بیش ترین اسکار
۱۱ اسکار

«بن هور» (۱۹۵۹) با ۱۲ نامزدی
«تایتانیک» (۱۹۹۷) با ۱۴ نامزدی
«ارباب حلقه ها: بازگشت پادشاه» (۲۰۰۳) با ۱۱ نامزدی
۱۰ اسکار
«داستان وست ساید» (۱۹۶۱) با ۱۱ نامزدی
۹ اسکار
«ژی ژی» (۱۹۵۸) با ۹ نامزدی
«آخرین امپراتور» (۱۹۸۷) با ۹ نامزدی
«بیمار انگلیسی» (۱۹۹۶) با ۱۲ نامزدی
ناکام های اسکار
بازیگرانی که با بازی درخشان و به یاد ماندنی حتی نامزد اسکار هم نشده اند:
جودی گارلند در «جادوگر شهر زمرد» (۱۹۳۹)
اینگرید برگمن در «کازابلانکا» (۱۹۴۳)
جین کلی در «آواز در باران» (۱۹۵۲)
مریلین مونرو در «بعضی ها داغش را دوست دارند» (۱۹۵۹)
جان وین در «جویندگان» (۱۹۵۶)
آنتونی هاپکینز در «روانی» (۱۹۶۰)
روت گوردن در «هارولد و مود» (۱۹۷۱)
جک نیکلسن در «تلألو» (۱۹۸۰)
نقش زنان در اسکار
بازیگران زن که در بهترین فیلم سال در قالب شخصیت اصلی ظاهر شده اند:
کلودت کلبر در «در یک شب اتفاق افتاد» (۱۹۳۴)
ویوین لی در «برباد رفته» (۱۹۳۹)
جون فونتین در «ربه کا» (۱۹۴۰)
گریر گارسن در «خانم می نیور» (۱۹۴۲)
بتی دیویس در «همه چیز درباره ایو» (۱۹۵۰)
لسلی کارون در «ژی ژی» (۱۹۵۸)
جولی آندروز در «آوای موسیقی/ اشک ها و لبخندها» (۱۹۶۵)
شرلی مک لین در «دوران مهرورزی» (۱۹۸۳)
مریل استریپ در «درون آفریقا» (۱۹۸۵)
جسیکا تندی در «رانندگی خانم دیزی» (۱۹۸۹)
جودی فاستر در «سکوت بره ها» (۱۹۹۱)
کیت وینزلت در «تایتانیک» (۱۹۹۷)
کاترین زیتاجونز در «شیکاگو» (۲۰۰۲)
سیاهان و اسکار
این چهره های سیاه پوست اسکارهای اول و مکمل را از آن خود کرده اند:
هاتی مک دانیل برای «برباد رفته» (۱۹۴۰)
سیدنی پوآتیه برای «زنبق های مزرعه» (۱۹۶۳)
دنزل واشینگتن برای «افتخار» (۱۹۸۹) و «روز تمرین» (۲۰۰۱)
ووپی گلدبرگ برای «روح» (۱۹۹۰)
هلی بری برای «جشن هیولا» (۲۰۰۱)
مورگان فریمن برای «عزیز میلیون دلاری» (۲۰۰۴)
جنیفر هادسن برای «دختران رؤیایی» (۲۰۰۶)
مونیک برای «گرانبها» (۲۰۰۹)
اکتاویا اسپنسر برای «کمک/ خدمتکار» (۲۰۱۱)
لوپیتا مونگو برای «۱۲ سال بردگی» (۲۰۱۳)
وایولا دیویس برای «حصارها» (۲۰۱۶)

نوشته همه چیز درباره مجسمه طلا اولین بار در بانی‌فیلم پدیدار شد.

ارسال دیدگاه جدید

نظرات برای این مطلب بسته شده است.

Sorry, the comment form is closed at this time.

به نکات زیر توجه کنید

  • نظرات شما پس از بررسی و تایید نمایش داده می شود.
  • لطفا نظرات خود را فقط در مورد مطلب بالا ارسال کنید.