فیلم دونی|دانلود فیلم

سینمای ایران Archives - صفحه 7 از 323 - فیلم دونی|دانلود فیلم

توضیحات
---
  • تاریخ : ۲۳ام شهریور ۱۳۹۷
  • موضوع : دسته‌بندی نشده
  • بازدید : 0 views

فیلم سینمایی «روزهای نارنجی» ساخته آرش لاهوتی  در بخش مسابقه اصلی چهاردهمین جشنواره فیلم زوریخ به نمایش در خواهد آمد.

به گزارش رسیده، جشنواره بین‌المللی فیلم زوریخ (Zurich Film Festival) یک جشنواره معتبر اروپایی است که امسال از ۵ تا ١۵ مهر برگزار می‌شود و در آن ١۴ فیلم برای دریافت  جایزه چشم طلایی به رقابت خواهند پرداخت.

فیلم سینمایی «روزهای نارنجی» که هم اکنون در جشنواره تورنتو حضور دارد، قرار است در چند روز آینده در جشنواره کالگاری در کانادا نیز به روی پرده برود.

«روزهای نارنجی» اولین اثر سینمایی آرش لاهوتی، درباره آبان، زنی ۴۵ ساله است که واسطه استخدام کارگران فصلی است.

هدیه تهرانی، علی مصفا، مهران احمدی، علیرضا استادی، ژیلا شاهی، رویا حسینی، صدف عسگری، لیلی فرهادپور، اکرم علمدار، امین گلستانه و سیامک ادیب بازیگران این فیلم هستند.

تهیه کننده این فیلم علیرضا قاسم‌خان، مشاور تهیه‌کننده و مجری طرح شهنام شهباززاده و عرضه و پخش بین‌المللی فیلم به عهده محمد اطبایی (مستقل‌های ایرانی) است.

 

نوشته «روزهای نارنجی» در راه زوریخ اولین بار در بانی فیلم پدیدار شد.

  • تاریخ : ۲۳ام شهریور ۱۳۹۷
  • موضوع : دسته‌بندی نشده
  • بازدید : 1 views

حجت الاسلام احمد مازنی نماینده تهران و رییس کمیسیون فرهنگی مجلس اعلام کرد که سهم فرهنگ از کل بودجه شش دهم درصد است.

به گزارش ایلنا، دفتر حجت الاسلام احمد مازنی اعلام کرد که روز بیستم شهریور ماه در نشست حجت الاسلام مازنی نماینده تهران و رییس کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی با شورای عالی خانه ھنرمندان ایران مطلبی از قول ایشان نقل شد که سهم بودجه فرهنگ ۶ تا ۷ درصد است که این مطلب به اشتباه منعکس شده است.

در واقع ایشان در گفتگو با رسانه‌ها و همچنین در این نشست به سهم ۰.۶ درصدی بودجه فرهنگ در سال ۹۷ اشاره داشته‌اند.

نوشته سهم بودجه فرهنگ از کل بودجه کشور، شش دهم درصد است نه شش درصد اولین بار در بانی فیلم پدیدار شد.

  • تاریخ : ۲۳ام شهریور ۱۳۹۷
  • موضوع : دسته‌بندی نشده
  • بازدید : 0 views
پوستر فیلم سینمایی «لس آنجلس – تهران» به کارگردانی و تهیه کنندگی تینا پاکروان در آستانه اکران، با طراحی عرفان بهکار رونمایی شد.
به گزارش رسیده،«لس آنجلس – تهران» اواسط مهرماه به سرگروهی کوروش در سینماهای سراسر کشور اکران می‌شود.
همچنین پرویز پرستویی بعد از ۱۲ سال با «لس آنجلس- تهران » به عرصه کمدی بازگشته است.
پرویز پرستویی، مهناز افشار، گوهر خیراندیش، شیرین یزدان بخش، زهیر یاری، بانیپال شومون، برایان للی، امی گواورا، جسی ننسی؛ با معرفی ژوبین رهبر و با هنرمندی ماهایا پطروسیان بازیگران «لس آنجلس- تهران»  هستند.
این فیلم سینمایی که در ایران و آمریکا فیلمبرداری شده، محصول آدا فیلم است و پیش بینی می‌شود از جمله فیلم‌های پرفروش سال ۹۷ باشد.
پخش «لس آنجلس- تهران» بر عهده نیکان فیلم است و تبلیغات آن را لوتوس پلاس انجام می‌دهد.
.

نوشته انتشار پوستر «لس آنجلس- تهران» اولین بار در بانی فیلم پدیدار شد.

  • تاریخ : ۲۲ام شهریور ۱۳۹۷
  • موضوع : دسته‌بندی نشده
  • بازدید : 0 views

از نگاه خوانندگان – مریم سبحانی
«داش آکل» به کارگردانی محمد عرب عنوان فیلمی است که از دو هفته قبل در گروه سینمایی ایران روی پرده رفته.
با نگاهی به فهرست بازیگران فیلم و حضور چهره‌هایی همچون مهران غفوریان، علی صادقی، ارژنگ امیرفضلی و… ،اولین چیزی که به ذهن مخاطب می‌رسد، این است که با یک اثر کمدی روبروست؛ اما «داش‌آکل» محمد عرب یک کمدی نیست، اگرچه بعضی صحنه‌ها بیننده را به خنده می‌آورد اما فیلم چه به لحاظ فرم و چه از نظر داستان در قالب سینمای کمدی نمی‌گنجد.
این فیلم درامی عاشقانه است که براساس برداشتی آزاد از داستان مشهور صادق هدایت نویسنده فقید و پرآوازه ایرانی مقابل دوربین رفته.
آنچه مشخص است اینکه محمد عرب تلاش بر بازسازی فیلم مسعود کیمیایی ندارد. حسین یاری نمی‌خواهد بهروز وثوقی باشد و مهران غفوریان هم قرار نیست نقش کاکارستم را مثل بهمن مفید بازی کند؛ همین واقعیت «داش‌آکل» را تبدیل به فیلمی قابل تأمل و سرگرم‌کننده می‌کند. داستانی آشنا که این بار نمی‌دانیم قرار است چگونه تمام شود.
«داش آکل» برخلاف فیلم مسعود کیمیایی به متن اصلی وفادار نیست. نقش پررنگ شخصیت «مرجان»، پرداخت بیشتر «کاکا رستم» و پایان متفاوت قصه، همه و همه چیزهاییست که ساخته محمد عرب را از قصه هدایت فاصله می‌دهد. حتی رقاصه داستان با نام «شهرزاد» در فیلمنامه منصور براهیمی غایب است که البته با توجه به تفاوت‌های جدی فضای امروز با آن زمان کاملا قابل توجیه می نماید.
نکته مهم دیگر اینکه اگرچه شخصیت «داش‌آکل» در رمان هدایت عمیقا درگیر عشق مرجان می شود، اینجا این مرجان است که بیش از او تب و تاب عاشقی در سر دارد و برای رسیدن به آکل تقلا می‌کند.
حسین یاری علاوه بر اینکه به لحاظ چهره و فیزیک به رُل آکل می‌خورد، با بازی مناسب خود توانسته نقش شخصیت محوری فیلم را بخوبی ایفا کند. آکل فیلم عرب تنها شخصیتی است که به جز کمرنگ‌تر شدن بازی درونی و درگیری عاشقانه‌اش، آنقدرها هم از خصوصیات قهرمان متن اصلی دور نیست.
مهران غفوریان که تقریبا تمام عمر بازیگری خود را به ایفای نقش‌های کمدی پرداخته، در این فیلم فرصتی برای نشان ‌دادن توانمندی‌های خود در یک نقش متفاوت می‌یابد و به جرأت می‌توان گفت به خوبی از پس این کار برمی‌آید. «کاکا رستم» فیلم عرب، کاراکتری است که در عین منفی بودن در بسیاری صحنه‌ها بامزه است و با آنکه دست به قتل قهرمان قصه می‌زند، اما آنقدرها هم سیاه نیست.
مرجان با بازی هلیا امامی که با تغییرات فیلمنامه براهیمی، مجال بیشتری برای ایفای نقش یافته نیز انتخاب خوبی برای این نقش است، چرا که هم بازی قابل تاملی دارد و هم به لحاظ خصوصیات ظاهری و گریم، چندان بی‌شباهت به دختران آن روزگار نیست.
علاوه بر بازی‌ها، گریم چشم‌نواز شخصیت‌ها خصوصا حسین یاری و همچنین طراحی صحنه و لباس که زمان و مکان وقوع قصه را به خوبی تداعی می‌کند، از نکات مثبت فیلم است.
فیلم به رغم دلپذیر بودن مشکلات و اشتباهات معدودی هم دارد. به طور مثال در جایی از قصه یکی از بازیگران اشاره به حضور «آلمانی‌ها» در بندر می‌کند، در حالی که در آن مقطع این کشور هیچ نوع حضوری در ایران نداشته و در قصه هدایت نیز اسمی از آنها برده نشده است. البته در سکانس‌های بعدی این موضوع به درستی به «انگلیسی‌ها» تغییر می‌کند.
در نهایت باید گفت تلاش محمد عرب برای ساختن فیلمی براساس اثر ادبی برجسته‌ای همانند «داش‌آکل» از صادق هدایت نویسنده بی‌مانند معاصر، آن هم در شرایطی که پیش از او توسط یکی از بزرگترین فیلمسازان سینمای ایران، مسعود کیمیایی و با درخشش بهروز وثوقی، بازیگر توانمند ایرانی ساخته شده، حرکتی خوب و ارزنده است چرا که کم نیستند داستان‌های غنی ادبیات معاصر که هیچکدام به هنر هفتم راه نیافتند و در شرایط امروز سینمای ایران که فقر قصه در آن موج می‌زند، می‌توانند غنیمت باشند.
سخن آخر اینکه «داش‌آکل» محمد عرب نه شبیه به کتاب هدایت و نه فیلم کیمیایی به نظر می رسد؛بلکه فیلمی است مخصوص خود او که مخاطب را بدون استفاده از شوخی‌های جنسی و ناسالم، سرگرم می‌کند.

نوشته «داش آکل»، سالم، سرگرم‌کننده و متفاوت اولین بار در بانی فیلم پدیدار شد.

  • تاریخ : ۲۲ام شهریور ۱۳۹۷
  • موضوع : دسته‌بندی نشده
  • بازدید : 1 views

بانی فیلم، گروه سینمای ایران، نصیبه کریمی: در سینمای ایران مافیای پخش وجود دارد یا خیر؟! اینجا نباید نگران زیر پا گذاشته شدن اصل بی‌ طرفی بود و می ‌شود به صراحت و قاطعیت پاسخ داد که بله وجود دارد! اما از آنجا که هرکس وجود مافیا را انکار می‌ کند، یا خودش هم به حضور در آن متهم می شود و یا مواضعش مورد قبول قرار نمی گیرد، آیا می‌ شود مافیای سینما را به طور قطع محکوم دانست یا اصلا روی ضرورت مبارزه با آن تاکید کرد؟! اینجاست که قواعد دست‌ و پاگیر بی‌ طرفی و معذوریتهای کار رسانه ای، زورشان به صراحت کلام می ‌چربد و باید به سمت نیمه ‌نویسی و کنایه‌ گویی رفت. اما مافیای پخش در سینمای ایران چیست و چگونه کار می ‌کند؟! آیا عده ‌ای از سینماداران هستند که فیلم‌ های بفروش و آینده دار در گیشه را از چنگ باقی همکاران ‌شان درمی‌ آورند؟! نه به هیچ وجه.
مافیای پخش سینمای ایران را بخشی از تولیدکنندگان آثار همین سینما تشکیل می ‌دهند و پیچیدگی قضیه هم از همین‌ جا نشات می گیرد. پرواضح است که وقتی بخشی از تولیدکنندگان آثار سینمایی نبض اکران را در دست داشته باشند، در حق باقی تولیدکنندگان چه اجحافی خواهد شد.
خلف و مبالغه در اعلام آمار فروش گیشه ‌ها حتی یک روز هم در سینمای ایران غایب نبوده! از قبل از انقلاب که سیستم فروش فیلم‌ ها اصطلاحاً فیکسی بود، این حرف و حدیث ‌ها وجود داشت و بعد از انقلاب هم همچنان بوده و هست. رانت ‌های ویژه در اکران بعضی از آثار هم موضوع دیگری است که اکثر اوقات با وجود آنچه تصور می ‌شود، شاید ربط چندانی هم به ارزشی بودن یا نبودن یک فیلم نداشته باشد. اتفاقا در این رابطه می ‌شود به مظلومیت مطلق خیلی از آثار دفاع مقدسی در سال‌ های اخیر اشاره کرد که مافیای پخش به آنها فرصت آزمودن بخت‌ شان در گیشه‌ را هم نداده.
مسئله دیگری که غیر از تقلب در اعلام آمار فروش فیلم‌ ها و رانت ‌های غیرخصوصی اکران وجود دارد، فیلم‌هایی هستند که اساساً سودآوری ‌شان برای تهیه‌ کننده را قبل از تولید فیلم یا حین تهیه کار به دست می ‌آورند. پولشویی، وام‌ های بلاعوض و… از جمله عوامل این نوع عجیب از کسب درآمد هستند. سپس آثاری وارد چرخه اکران خواهند شد که اگر یک ریال هم نفروشند، برای تهیه‌ کننده هیچ مهم نیست. این نوع فیلم‌ها شمایل خاصی به آرایش رقبا در جدول اکران می ‌دهند. اما مافیا چیست؟!
مافیا سیستمی است که فروش محصولات خود را از طریق حذف شیمیایی رقبا رونق می‌ دهد؛ نه از طریق بالا بردن کیفیت کارها و به عبارتی مصداقی ‌تر، آنچنان که به سینمای ایران هم مربوط باشد باید گفت مافیای پخش بخشی از جریان فیلمفارسی است. البته این شکل از مافیای سینمایی بر روند تولید آثار هم تأثیر می‌گذارد. دقت کنیم ژانرهایی مثل وحشت یا معمایی و… که اساساً در همه جای دنیا پولساز هستند، چرا هیچ‌ وقت در سینمای ایران آنچنان پا نگرفته ‌اند؟!
حالا باید منتظر ماند و دید عاقبت مافیا و شرکایش چه خواهد شد؟!
در این سلسله گزارشها بر آنیم تا از لا به لای صحبت سینماگران، دریابیم چرا مدیران سینمایی نسبت به انحصارگری در سینما واکنش قاطعانه ای نشان نمی دهند.
***
علیرضا شجاع نوری:
کاری از دست مدیران سینمایی برنمی آید!
علیرضا شجاع نوری به برخورد مدیران سینمایی در مقابله با انحصارگرایی زیاد امیدوار نیست.
تهیه کننده فیلم «شنل» درباره عدم واکنش مدیران سینمایی نسبت به انحصارگری در سینما، به بانی فیلم گفت: در درجه اول باید دلیل این انفعال را از خود مدیران سینمایی بپرسید و مسئله دوم اینکه احتمالا کاری از دست شان برای رفع این مشکل برنمی آید. اگر می خواستند، تا به حال کاری انجام داده بودند، به خاطر اینکه تعداد سالن ها خیلی کم است و الان درگیر اوضاع اقتصادی شده اند به همین خاطر کاری از دست شان برنمی آید.
بازیگر «روز واقعه» درباره اینکه مدیران سینمایی باید از چه طریقی با این قضیه برخورد کنند، افزود: اگر همت کنند، می توانند. ضمن اینکه از طریق حمایت از فیلم های فرهنگی هم می توانند با این قضیه برخورد کنند.
بازیگر «نگار» درباره اینکه چقدر امیدوار به برخورد مدیران سینمایی در مقابله با انحصارگرایی است، اظهار داشت: با چیزی که من می بینم، زیاد به آن امیدوار نیستم.
***
سید محمد قاضی:
مافیای سینما را خود وزارت ارشاد به وجود آورده
سید محمد قاضی معتقد است: سرمایه گذار و تهیه کنندگان فکر می کنند اگر فیلم صرفا به سه- چهار دفتر پخش برود، می فروشد.
مدیرعامل مؤسسه سینمایی گویا فیلم که در حال حاضر فیلم «یک کیلو و بیست و یک گرم» را روی پرده دارد، به بانی فیلم گفت: بارها قضیه بی عدالتی در جریان اکران را به گوش مسئولان وزارت ارشاد رساندیم، اما توجهی نمی کنند. به نظر می آید مدیران می خواهند تعداد دفاتر پخش را کمتر کنند و دیگر دوستان هم این نظر را دارند. اگر می خواستند حمایت کنند به سی دفتر پخش موجود، چهار- پنج اختصاص می دادند. متأسفانه تهیه کنندگان، سرمایه گذاران و کارگردانان هم چشم شان تنها به سه- چهار دفتر پخش دوخته شده. فرض کنید سید محمد قاضی که دفتر گویا فیلم به عنوان یکی از بنیانگذاران سینمای ایران بعد از انقلاب از نظر تولید فیلم (یار دبستانی) شناخته می شود و من در مقام مدیر آن که تجربه کاری دارم و کاربلدم، اگر تهیه کننده ای بخواهد پخش فیلمش را به دفتر ما بدهد، دیگران به او می گویند برای چه پخش فیلمت را به قاضی می دهی، فیلمت را به فلان دفتر بسپار که هم سینما دارد و هم هویت پخش دارد. اینگونه می شود که اکران فیلم از دفتر ما سلب می شود. من سالهاست کار تهیه کنندگی و سینماداری کرده ام و بعد از انقلاب هم جزو اولین کسانی بودم که پخش تمام فیلم های خودم را به عهده داشتم. پارال که فیلم «عشقولانس» را روی پرده داشتم در روز اول اکران، علی سرتیپی به این فیلم چهار سانس اختصاص داد، اما وقتی من عصبی شدم، فردا دیدم هشت سانس شده. چهار سانس بد به من داده بود، اما دو سانس آخر کاملا پُر رفت. در سینمای شکوفه سانس چرخشی به فیلمم اختصاص داده بودند که با اعتراض و پیگیری ما به شش سانس تبدیل شد.
تهیه کننده فیلم «دربست آزادی» در ادامه افزود: متأسفانه سرمایه گذار و تهیه کنندگان فکر می کنند اگر فیلم به این سه- چهار دفتر پخش برود، می فروشد. در حال حاضر فیلم «یک کیلو و بیست و یک گرم» را اکران کرده ام،چهارده تا سینما گرفتم و سانس های خوبی دارم. وقتی فیلمی خوب می فروشد که پخش کننده توانایی این کار را دارد. متأسفانه امروز تنها سه- چهار دفتر سینمایی هستند که فعالیت گسترده ای در پخش فیلم دارند. به همین خاطر تهیه کنندگان، سرمایه گذاران و کارگردانان می ترسند فیلم شان را به دست امثال ما بدهند.
این تهیه کننده سینما در بخش دیگری از صحبت های خود گفت: در حال حاضر فیلم های کارگردانان مطرحی در حال اکران است که نتوانستند گیشه مطلوبی را به دست بیاورند. حال اگر این فیلم ها متعلق به دفاتر پخش ما بود، عدم فروش فیلم را به کیفیت دفاتر پخش نسبت می دادند، اما الان کسی نمی گوید چرا این فیلم ها نمی فروشد! یادم هست اواخر دهه ۶۰ سر فیلم «دلار» ملک خودم را فروختم و فیلم را ساختم. ما با این روش از سینما حمایت می کردیم. امروز هم لازم است وزارت ارشاد برنامه ریزی کند که فیلم ها را به دیگر دفاتر پخش از جمله؛ آقایان مسافرچی، بابائیان، شعبانی و… هم بدهند. این مافیا را وزارت ارشاد به وجود آورده و خیلی هم راحت می تواند جلوی شان را بگیرد.
تهیه کننده فیلم «ماموریت آقای شادی» درباره اینکه مدیران سینمایی چطور می توانند با این قضیه برخورد کنند، افزود: مدیران سینما نمی توانند کاری کنند. مسئولان بعضی از سینماها عضو انجمن پخش کنندگان هستند و برای فیلم های شان کارهای زیادی می کنند. مثلاً برای فیلم من سه- چهار سانس اختصاص می دهند و برای فیلم خودشان هفت- هشت سانس.سید محمد قاضی معتقد است: سرمایه گذار و تهیه کنندگان فکر می کنند اگر فیلم صرفا به سه- چهار دفتر پخش برود، می فروشد.
مدیرعامل مؤسسه سینمایی گویا فیلم که در حال حاضر فیلم «یک کیلو و بیست و یک گرم» را روی پرده دارد، به بانی فیلم گفت: بارها قضیه بی عدالتی در جریان اکران را به گوش مسئولان وزارت ارشاد رساندیم، اما توجهی نمی کنند. به نظر می آید مدیران می خواهند تعداد دفاتر پخش را کمتر کنند و دیگر دوستان هم این نظر را دارند. اگر می خواستند حمایت کنند به سی دفتر پخش موجود، چهار- پنج اختصاص می دادند. متأسفانه تهیه کنندگان، سرمایه گذاران و کارگردانان هم چشم شان تنها به سه- چهار دفتر پخش دوخته شده. فرض کنید سید محمد قاضی که دفتر گویا فیلم به عنوان یکی از بنیانگذاران سینمای ایران بعد از انقلاب از نظر تولید فیلم (یار دبستانی) شناخته می شود و من در مقام مدیر آن که تجربه کاری دارم و کاربلدم، اگر تهیه کننده ای بخواهد پخش فیلمش را به دفتر ما بدهد، دیگران به او می گویند برای چه پخش فیلمت را به قاضی می دهی، فیلمت را به فلان دفتر بسپار که هم سینما دارد و هم هویت پخش دارد. اینگونه می شود که اکران فیلم از دفتر ما سلب می شود. من سالهاست کار تهیه کنندگی و سینماداری کرده ام و بعد از انقلاب هم جزو اولین کسانی بودم که پخش تمام فیلم های خودم را به عهده داشتم. پارال که فیلم «عشقولانس» را روی پرده داشتم در روز اول اکران، علی سرتیپی به این فیلم چهار سانس اختصاص داد، اما وقتی من عصبی شدم، فردا دیدم هشت سانس شده. چهار سانس بد به من داده بود، اما دو سانس آخر کاملا پُر رفت. در سینمای شکوفه سانس چرخشی به فیلمم اختصاص داده بودند که با اعتراض و پیگیری ما به شش سانس تبدیل شد.
تهیه کننده فیلم «دربست آزادی» در ادامه افزود: متأسفانه سرمایه گذار و تهیه کنندگان فکر می کنند اگر فیلم به این سه- چهار دفتر پخش برود، می فروشد. در حال حاضر فیلم «یک کیلو و بیست و یک گرم» را اکران کرده ام،چهارده تا سینما گرفتم و سانس های خوبی دارم. وقتی فیلمی خوب می فروشد که پخش کننده توانایی این کار را دارد. متأسفانه امروز تنها سه- چهار دفتر سینمایی هستند که فعالیت گسترده ای در پخش فیلم دارند. به همین خاطر تهیه کنندگان، سرمایه گذاران و کارگردانان می ترسند فیلم شان را به دست امثال ما بدهند.
این تهیه کننده سینما در بخش دیگری از صحبت های خود گفت: در حال حاضر فیلم های کارگردانان مطرحی در حال اکران است که نتوانستند گیشه مطلوبی را به دست بیاورند. حال اگر این فیلم ها متعلق به دفاتر پخش ما بود، عدم فروش فیلم را به کیفیت دفاتر پخش نسبت می دادند، اما الان کسی نمی گوید چرا این فیلم ها نمی فروشد! یادم هست اواخر دهه ۶۰ سر فیلم «دلار» ملک خودم را فروختم و فیلم را ساختم. ما با این روش از سینما حمایت می کردیم. امروز هم لازم است وزارت ارشاد برنامه ریزی کند که فیلم ها را به دیگر دفاتر پخش از جمله؛ آقایان مسافرچی، بابائیان، شعبانی و… هم بدهند. این مافیا را وزارت ارشاد به وجود آورده و خیلی هم راحت می تواند جلوی شان را بگیرد.
تهیه کننده فیلم «ماموریت آقای شادی» درباره اینکه مدیران سینمایی چطور می توانند با این قضیه برخورد کنند، افزود: مدیران سینما نمی توانند کاری کنند. مسئولان بعضی از سینماها عضو انجمن پخش کنندگان هستند و برای فیلم های شان کارهای زیادی می کنند. مثلاً برای فیلم من سه- چهار سانس اختصاص می دهند و برای فیلم خودشان هفت- هشت سانس.
***
محسن دامادی:
قدرت بعضی از دفاتر پخش از صد مدیر دولتی بیشتر است!
محسن دامادی گفت: قدرت بعضی از این دفاتر پخش از صد مدیر دولتی بیشتر است. دفتری دارند و میزی و یک خط تلفن. به صاحبان سینما تلفن می کنند. خیلی کوتـاه می­ گویند فلان فیلم را بگذار، فلان فیلم را نگذار.
کارگردان فیلم روی پرده «همه چی عادیه» چرا مدیران سینمایی تا به حال واکنشی جدی در قبال انحصارگرایی در سینما و آن چیزی که از آن به عنوان مافیای اکران یاد می شود نشان نداده اند، به بانی فیلم گفت: یکی از دلایل بی­تفاوتی در قبال بحرانی که نسبت به آن مسئولیت داریم، نبود باور به وجود بحران است. فرض کنید بیمار به پزشک مراجعه ­کند. پزشکِ مجرب با شنیدن حرف بیمار به دنبال نشانه می­رود. این نشانه­شناسی یا «سیمیولوژی»برای تشخیص بیماری بسیار مهم است. تغییرات ظاهری، رنگ رخسار، حالت چشم، فیزیک بیمار، نحوه نشستن، برخاستن و… پزشک از آزمایش، پرتونگاری، ام آر آی و… کمک می­گیرد تا تشخیص خود را کامل کند. برای صدور پروانه نمایش «همه چی عادیه» به من گفتند باید کلمه­ای از فیلم حذف شود. شبهه اروتیک دارد! اندک زمانی پس از آن، بطور اتفاقی فیلم «مصادره» را دیدم. فیلم سرشار از جمله­ها و صحنه­های به قول دوستان اروتیک بود. وقتی اعتراض کردم، گفتند ما به آنها گفتیم در بیاورند، آنها در نیاوردند! گفتم اگر من هم در نمی­آوردم، با همین آرامش توضیح یا پروانه می­دادید؟ چرا باید چیزی که از مرحله پروانه نمایش همراه با سلامت، انصاف و عدالت نیست، در زمانِ نمایش باشد؟ به عنوانِ مثال، مصوبه شورای صنفی می گوید هیچ فیلمی در هیچ سینمایی نباید کمتر از سه سانس نمایش داشته باشد. سانس صبح هم حساب نیست. «همه چی عادیه» در اغلب سینماها با یک سانس شروع کرد و ادامه داد، آن هم یا ۱۱ صبح، یا چند دقیقه مانده به ۱۲ شب. بعد استدلال این باشد اگر فروش رفت اضافه می­کنیم. چرا فروش داشته باشد؟ در محله­ ما غالبا برند یک شرکت شیر پخش می­شد، طبیعی است آن شرکت درصدی بیشتر از فروش برای بقال در نظر گرفته تا میدان­داری کند. به بقال گفتم چرا محصولات فلان را نمی آورید؟ گفت مردم نمی­خرند. گفتم آوردی و نخریدند؟ گفت یک روز آوردم. گفتم همان یک بار کافی بود یک میلیون جمعیت از کرامت شما باخبر شوند؟ پاسخ صریح پرسش شما این است، حتما خبر دارند، اما به دلایل آشکار و پنهان، بی تفاوتند. این آفت مال سینما نیست، همه جا هست؟ یعنی دولت نمی­داند چه بر سر کشاورزی، محیط زیست، آب، غذا، صنعت، اقتصاد، ارز، توریسم و… آورده؟
کارگردان «قبرستان غیر انتفاعی» در پاسخ به اینکه مدیران سینمایی از چه طریقی و با اتخاذ چه راهکارها و سیاستهایی می توانند با این قضیه برخورد کنند و در پروسه تولید و اکران فیلمها فضای عادلانه ای ایجاد کنند، اظهار داشت: با پاسخ به پرسش اول، هیچ به قول شما راهکاری نمی ماند، مگر نقطه از سر خط. اغلب کسانی که مسئولیت و سابقه­ طولانی فعالیت در حوزه­ سینما دارند، این مدیریت سی – چهل ساله اگر قرار بود گلی به سر اوضاع بزند، زده بود. کم در حوزه فعالیت­ دولتی، آدم خوش­نشین داریم، خانه سینما و صنوف هم مرکز همین جور آدم­ها شده، مثل نماینده­های ده بیست ساله مجلس، مثل آدم­های شورای صنفی و حوزه­ پخش که نمی­خواهند از سریر سلطنت پایین بیایند.من نیایم تا رای گیری نشود که نشد حرف! کدام کاروانی با یک مسافر جا مانده از راه می­ماند. قدرت بعضی از این دفاتر پخش از صد مدیر دولتی بیشتر است. دفتری دارند و میزی و یک خط تلفن. به صاحبان سینما تلفن می­کنند.خیلی کوتاه می­گویند فلان فیلم را بگذار، فلان فیلم را نگذار. گوش نکنی، رنگ فیلم بعدی دفتر ما را نخواهی دید. فلانی و فلانی بازی می­کنند. یا بنجل­های دفترشان را می فرستند، می­گویند این فیلم را این مدت نشان بده تا فلان فیلم را به تو بدهم. آن گروهی هم که بر سینماهای مصادره شده یا ساخته شده با پول ملت قیمومیت دارند، همین حال را دارند. یا بر مرام بخش خصوصی هستند، یا آدم آنها شده­اند. در این شرایط مدیران مسئول هم برای رعایت قانونِ کسب و سرمایه، آزاد­منش شده، می گویند مداخله نمی­کنیم. پرسش این است اگر اینجا مداخله نمی­کنی، چرا در صدور پروانه ساخت، واو به واو نوشته­ها را می­خوانی و اتفاقا مداخله می کنی؟ چرا بعضی سوژه­ها برای بعضی دفاتر و آدم­ها آزاد و برای بعضی ممنوع است؟ مشکل همان است که سالها پیش راجع به سینمای نفتی و بی­ریشه نوشتم.مدیریت اقتصادی. بالاخره سوسیالیست­ هستید یا کاپیتالیست­؟ تعاون و مردانگی که سالهاست مُرده. هنگام صدور مجوز بنا به آیین اول مداخله می­کنید، هنگام نمایش، آیین دوم محترم می­شود؟و این پول های با منشای دولتی به بازارِ رقابت با گردن نحیف بخش خصوصی می­آید. بیخود نیست ده­ها و بلکه صدها آدم قدیمی این صنعت خاکسترنشین و خانه­نشین شدند. خدا نبخشد آن مدیر دولتی که سالها پیش، وقتی پرسیدند با پول­ دولت که در اختیار تو سازمانِ خدماتی بود چه کردی؟ گفت کاسبی کردیم زیاد شود…! بنده به اندازه سر سوزنی به گره­گشایی دولت باور ندارم، اما خطاب به کسانی که با گردن کلفتی در این میدان عرض اندام می­کنند و حتا از حذف دیگران خوشحالند، عرض می­کنم روزگاری گفته بودم چراغ از بهر تاریکی نگه دارید. امروز باور د­ارم چراغ را شکستید،به خاطر حق الناس،مواظب خودتان باشید.
او در پاسخ به اینکه چقدر امیدوار به برخورد مدیران سینمایی برای جمع کردن بساط انحصارگرایی از سینماست، گفت:شاید به این خاطر که پرسش­ها رابطه ماهوی دارند، پاسخ­ها ارتباط ارگانیک پیدا می­کنند. اصلاح هر مشکلی، مشکل شناسی می­خواهد. از ابتدا معتقد بودم این گونه اصلاحات، شوخی بزرگ تاریخ است. آن دروغ نابجا بااین نوع اعتدال نامتعادل و ناموزون تکرار شد. اصلاح­گری حرف نیست، عمل می­خواهد، عمل برنامه­ می­خواهد. مدون، علمی و بر اساس شاخصه­های منطقی. با باید، باید کاری انجام نمی شود. اصلاح­گری نیت پاک می خواهد. میوۀ آن اصلاحات حرفی و ریاکارانه، شد عدالت طلبی ریاکارانه بعدی که اساسا از ایران گذشت و خود را مامور اصلاح جهان می­دانست. اصلا گری، صداقت و پاسخگوبودن می­خواهد. در همین مثال ماجرای ماهیگیری خلیج فارس، چند نوع حرف هست؟ توی چشم مردم می­گویند به خارجی اجاره دادیم، بعد مدیرکل می گوید خیر، آنها برای ما صیادی می­کنند…! به شخصه،اگر بابت حرفِ حساب که اینها اصلاحات نیست باید اذیت شوم، اکران بد بگیرم، برای من می­گذرد، مگر برای آنها که از روی جهل و ریا، علمداری کردند، چه حاصلی داشت؟ فیلمِ روی دست مانده را به دولت فروختند؟منشی و حقوق بگیر فلان جشنواره دولتی شدند؟ با پول بیمه اعضای خانه سینما برای دیدار فرزند، مجانی به آمریکا رفتند؟ و… به نظرم خود و مملکتشان را مفت فروختند.در پایان، شاید یک راه حل نگفته، ایجاد شرایطی برای شکایتِ صاحبان حق به دستگاه قضاییه است. بررسی شود آیا حقِ کسی از ناحیه کسی یا کسانی تضییع شده،مجازات کنند و زیان بگیرند. اگر در دستگاه قضایی، قلندری هست که دادگاهی ویژه برای این موضوع راه بیندازد، بدون تردید،داد­خواه زیاد هست.
***
کاظم راست گفتار:
به سود جویان بابت کسب درآمد بیشتر نباید خُرده گرفت
کاظم راست گفتار اعتقاد دارد مدیران سینمایی نباید در قضایای سینما دخالت کنند تا بزودی کاملا خصوصی شود و نباید مواجهه ای با آنچه انحصارگرایی در سینما خوانده می شود داشته باشند، چون سودجویی در روزگار فعلی سینما طبیعی است.
کارگردان «آشوب» درباره عدم واکنش مدیران سینمایی نسبت به انحصارگری در سینما، به بانی فیلم گفت: آنچه مسلم اینکه بالاخره یک سالن سینما کلی هزینه داشته تا درست شده و کلی هم هزینه دارد تا فعال بماند و خب همین می شود که طبیعتاً سینماداران ترجیح می دهند دنبال درآمد و سود بیشتر باشند. مثلاً شما نمی توانید به فروشنده بگویید که چرا همه وقت تان را روی فروش دستمال کاغذی گذاشته اید و اجناس دیگر را نمی فروشید؟! او هم می گوید به دلیل اینکه مردم دستمال کاغذی بیشتر خریداری می کنند، این کالا را بیشتر می آورم. منظور رابطه مستقیم عرضه و تقاضاست. وقتی پردیس سینمایی دارید و یک فیلم تمام سانس هایش پُر است و تماشاگر دارد و چهار فیلم دیگرش تماشاگر ندارند و بعضاً دو- سه صندلی پُر می شود، طبعا سالن را در اختیار آن فیلم پرفروش می گذارد تا سود بیشتری ببرد و این اسمش مافیا نیست. به نظرم کل مافیا، به گونه ای تعریفی برای توصیف وضع بیمار امروز سینماست. اینکه ما هنوز نمی دانیم چطور فیلم هایی بسازیم. هنوز تکلیف مان با سینما روشن نیست. ممکن است در جمعی بگویید سینما صرفا وسیله ای برای سرگرمی تماشاگر است و با شما برخورد کنند. چرا که یک عده معتقدند سینما وظیفه اش انسان سازی و عده ای دیگر می گویند وظیفه اش مبارزه با استکبار است. در حاضر تکلیف سینما در ایران مشخص نیست و طبیعی است که وضع سالن هایش هم تابع بقیه شرایطش باشد.با این حساب عوامل موثر در این شرایط اسمشان مافیا نیست. کسی که در این زمینه کار می کند، دنبال سود بیشتر است و نباید به او خرده گرفت. اگر جامعه را درست کنیم، سینمای مان هم درست می شود.
کارگردان «چک» درباره اینکه مدیران سینمایی از چه طریقی باید با این قضیه برخورد کنند، افزود: اساساً نباید برخورد کنند. باید بگذارند تا سینما کار خودش را بکند. کنار بروند تا سینما، خودش را پیدا کند.
کارگردان «عروس خوش قدم» درباره اینکه چقدر امیدوار به برخورد مدیران سینمایی در مقابله با انحصارگرایی است، عنوان کرد: به این قضیه امیدوار نیستم و انتظاری ندارم اتفاقی بیفتد. اتفاقاً کار خوبی می کنند، چون کم کم سینما را از آن انحصار دولت در می آورند و خصوصی اش می کنند. حتی امیدوارم پروانه ساخت را بردارند و تولید را کاملا خصوصی کنند آن موقع خیلی از این مشکلات حل شود.

نوشته زورآزمایی مدیران با گردن کلفتی در سینما اولین بار در بانی فیلم پدیدار شد.

  • تاریخ : ۲۲ام شهریور ۱۳۹۷
  • موضوع : دسته‌بندی نشده
  • بازدید : 2 views

بانی فیلم، گروه سینمای ایران: یکی از بازیگران «پشت دیوار سکوت» معتقد است مافیای اکران علاقه ای ندارد تا این فیلم خوب بفروشد.
حمید متقی درباره اینکه چطور برای بازی در فیلم «پشت دیوار سکوت» انتخاب شد، به بانی فیلم گفت: در جشنواره ای مسئولیت اجرایی داشتم. آنجا شنیدم مسعود جعفری جوزانی مشغول تست گرفت برای انتخاب بازیگر فیلم جدیدش است. بواسطه اینکه در جشنواره یکدیگر را می دیدیم، به دفترشان رفتم. آنجا به تست هم نکشید و آقای جوزانی گفت این همان شخصیتی است که من می خواهم. بحث قرارداد مطرح شد، فیلمنامه را خواندم و دیدم با روحیه من سازگار است. از جایی این بیماری فوبیای من هم شد و همه عوامل دست به دست هم دادند تا این کار را انجام بدهیم. من برای درک چنین ماجرایی به کانون رفتم تا از دغدغه هایشان باخبر شوم. کاراکتری که سحر جعفری جوزانی بازی کرد، یکی از مددکارانی بود که آنجا کار می کرد و انتخاب شده بود. از آنجا که خودم می خواستم نقشی را در این فیلم ایفا کنم، یک ماه فرصت داشتم طی آن زمان با آن فرد آشنا شوم. در آن مدت فهمیدم او از وقتی ازدواج کرده، امیدش به زندگی بیشتر شده. موقعی که این فرد را دیدم و با او صحبت کردم، ترسم از بابت این بیماری کمتر شد. زمان هایی که این افراد را میدیدم و روی کاراکترم کار میکردم، خیلی به آن کاراکتر نزدیک شدم. در نهایت کاراکتری که شکل گرفت دقیقاً همانی بود که در واقعیت وجود دارد. من دانشجوی ارشد بازیگری ام و این فیلم زمینه ای شد تا خیلی از مسائل پشت پرده درباره HIV را بهتر متوجه شوم و آگاهی ام در زمینه بالا رفت و نسبت به این افراد همدرد شدم. آن یک ماه شاید چند جلسه فیلمبرداری بود، ولی ماحصل آن یک ماه درگیری با این قضیه شد تا دردشان را بشنوم و به من هم در ایفای بهتر نقش کمک کرد.
بازیگر «پشت دیوار سکوت» درباره بازتاب و برخوردهای تماشاگران نسبت به این کاراکتر عنوان کرد: تصورم بود شاید کاراکترم ضعف ها و یا کم و کاستی هایی داشته باشد. هر چند با عامه مردم تماشگر فیلم صحبت نکردم، اما تعدادی از اساتیدم و کارگردانان دیگر حتی کارگردان فیلم وقتی که اکران شد، خیلی از نقشم راضی بودند. هر چند نقش اصلی را سحر جعفری جوزانی برعهده داشته، اما نقش من هم در فیلم خوشبختانه خیلی دیده شد. تصور نمی کردم کاراکترم دیده شود و بازخوردش خیلی خوب بود. دکتر محمدهادی کریمی فیلم را دیده بود و از بازی ام راضی بود و آنرا دوست داشت.در کل بازخوردها خوب بود. فقط در جریان پخش ظاهرا فیلم با مشکل برخورده و به نظر می رسد مافیای اکران دوست دارد «پشت دیوار سکوت» مهجور بماند. البته مقداری هم برمی گردد به سلیقه سینماروها که الان از کارهای تراژیک در ژانر اجتماعی و نه سیاه نمایی را خیلی نمی پسندند و بیشتر به تولیدات ژانر کمدی روی خوش نشانمی دهند. متاسفانه تلویزیون هم آنچنان که باید و شاید از فیلم حمایت نکرده، حال آنکه هدف این فیلم آگاهی رساندن به مردم است. موقعی که فیلم پخش می شد، بخش احیا به طور رایگان از داوطلبان تست HIV می گرفتند.
او گفت:از کارگردان فیلم تشکر می کنم که در درجه اول به من اعتماد کرد.مسعود جعفری جوزانی انسان شریفی است و از جوانان هنرمند و علاقه مند بخوبی حمایت می کند. کدام فیلمساز را داریم که از جوانان حمایت کند. اگر هم باشند، تعدادشان اندک است و بیشتر به فروش گیشه شان فکر می کنند. حتی برای نقشهای کوتاه هم چهره ای می آورند که فیلم شان پُرفروش شود. محمدخزایی تهیه کننده فیلم هم خیلی به من محبت داشت که از او متشکرم.
این بازیگر سینما درباره نحوه کارگردانی مسعود جعفری جوزانی در سر صحنه، گفت: آقای جوزانی واقعاً به من لطف داشت. اگر برداشتی زیاد می شد، با صبر و حوصله وقت می گذاشت تا نتیجه خوبی حاصل شود. بخصوص در صحنه هایی که خیلی تأثیرگذار و عاطفی بود، چند برداشت انجام می شد. کارگردان فیلم آنقدر وسواس داشت تا بهترین برداشت را بردارد. این وسواس بالای کارگردان را می رساند و شاید کارگردانان دیگر آنقدر وسواس نداشته باشند. من اولین بار بود که با مسعود جعفری جوزانی کار می کردم و خوشبختانه دستم را در اجرای نقش باز گذاشته بود. ارتباط خیلی خوبی با هم داشتیم و جای آزمون و خطا به من داد.
وی درباره اینکه بعد از اکران این فیلم پیشنهادهای دیگری داشت یا خیر، افزود: قبل از اکران این فیلم، پیشنهاد بازی داشتم، ولی فقط در حد صحبت بود و به مرحله عقد قرارداد نرسید. بخشی از کارها هم سرمایه شان جور نشد. سال ۹۵ دو- سه کار پیشنهاد شد و کارهایی کردم، اما از آن موقع تا الان کمتر در این دو- سه ماه با من تماس گرفتند. یک سریال در حد حرف بود و هنوز به قرارداد نرسیده است که فعلاً اسمی از آن نمی آورم.
متقی در پایان درباره زمان اکران فیلم در جشنواره فجر و بازتابهای آن متذکر شد: در بازتاب ها و نقدها طبق معمول نقاط مثبت و منفی درباره فیلم زیاد گفته بودند. بعضی ها فیلم را دوست نداشتند و بعضی ها هم موضوع را پسندیدند، اما از خود فیلم خوششان نیامد. خیلی ها هم با فیلم ارتباط خوبی برقرار کردند. من با چند نفر صحبت می کردم، می گفتند ای کاش پایان فیلم طور دیگری تمام می شد. در کل با دو- سه منتقد صحبت کردم که نظرات شان خوب و مثبت بود. در مورد اکران عمومی فیلم نمی توانم نظری بدهم، ولی احساس می کنم زمان اکران فیلم خیلی مناسب نیست و بهترین زمان ها را برخی فیلم های دیگر به نفع خود مصادره کرده اند. در اکران جشنواره ای هر چند خودم حضور نداشتم، اما از دوستان دیگر شنیدم سالن پُر شده و بازخوردش خوب بود.

نوشته مافیای اکران علاقه ای ندارد تا «پشت دیوار سکوت» خوب بفروشد اولین بار در بانی فیلم پدیدار شد.

  • تاریخ : ۲۱ام شهریور ۱۳۹۷
  • موضوع : دسته‌بندی نشده
  • بازدید : 1 views

حسین عرفانی دوبلور باسابقه تلویزیون عصر امروز درگذشت.

به یاد آن هنرمند فقید مروری کوتاه داریم بر چند تصویر قدیمی.

روحش شاد و یادش گرامی.

شرح تصاویر

عکس اصلی:بهروز وثوقی و حسین عرفانی در دوبله گوزنهابهروز وثوقی و حسین عرفانی در دوبله گوزنها

عکس دوم:حسین عرفانی و همسرش شهلا ناظریان در سالهای جوانی

عکس سوم:حسین گیل و حسین عرفانی در فیلم «حرمت رفیق» به کارگردانی عباس کسایی در سال ۱۳۵۶

عکس چهارم:حسین عرفانی در تئاتر پارس در لاله زار سال ۱۳۷۱

نوشته یادی از زنده یاد حسین عرفانی با مرور بر چند تصویر قدیمی اولین بار در بانی فیلم پدیدار شد.

  • تاریخ : ۲۱ام شهریور ۱۳۹۷
  • موضوع : دسته‌بندی نشده
  • بازدید : 0 views

«درساژ» نخستین ساخته پویا بادکوبه در هجدهمین جشنواره کپنهاگ به نمایش در می‌آید.
به گزارش رسیده،این فیلم سینمایی در یازدهمین حضور بین‌المللی خود، در بخش رقابتی Buster که مربوط به فیلم‌های نوجوانان است، بر روی پرده می‌رود.
این جشنواره که بزرگ‌ترین جشنواره فیلم دانمارک است، از ۲۷ سپتامبر تا ۱۰ اکتبر ( ۵ الی ۱۸ مهر) در شهر کپنهاگ برگزار می‌شود.
‌‎«درساژ» به تهیه کنندگی روح الله برادری و سمیرا برادری که پیش از این در جشنواره جهانی فجر، برلین ۲۰۱۸ ،گرانادا ،سیدنی استرالیا ،شانگهای ،ملبورن، افق های نو لهستان و ساخالین به نمایش درآمده و جوایز مهم و متعددی از جمله جایزه ویژه هیات داوران برلین و سیمرغ بهترین فیلم اول جشنواره جهانی فجر را دریافت کرده است.

‌‎در این فیلم سینمایی علی مصفا، شبنم مقدمی، هوشنگ توکلی ،علیرضا ثانی‌فر،علیرضا آقاخانی ،سیامک ادیب،جلال فاطمی ،لویی سیفی ،یسنا میرطهماسب ،باسط رضایی، به‌آفرید غفاریان ،شایان فصیح‌زاده، رامبد مطلبی و با معرفی نگار مقدم به ایفای نقش می‌پردازند.
‌‎پخش بین المللی «درساژ» برعهده دریم لب با مدیریت نسرین میرشب است.

نوشته ‎«درساژ» در جشنواره کپنهاگ به نمایش در می‌آید اولین بار در بانی فیلم پدیدار شد.

  • تاریخ : ۲۱ام شهریور ۱۳۹۷
  • موضوع : دسته‌بندی نشده
  • بازدید : 0 views

بانی‌فیلم: روز ملی سینما را بر دست‌اندرکاران واقعی و زحمتکش سینمای ایران که بدون برخورداری از رانت‌ها و امتیازات حاصل از انحصار و بی‌هیچ پشتیبانی پنهان و‌ آشکاری فعالیت می‌کنند تبریک می‌گوییم.
اوضاع فعلی سینمای ایران خوب نیست؛ شرایط حال حاضربه شکل عجیب و مسخره‌آمیزی به نفع عده‌ای خاص رقم می‌خورد که گویا «سوگلی‌»های سینما هستند(!) این عده سه_چهار نفره با پشتیبانی پنهان و آشکار، وضعیت نابسامان اقتصادی را برای اکثریت قریب‌به‌اتفاق سینمایی به وجود آورده‌اند…
اما با تمام این اوصاف اسف‌بار، همه می‌دانیم که تاریخ سینمای ایران پر است از ناعدالتی‌ها و ناداوری‌هایی که امثال «گنجی‌زاده»ها با حمایت‌های «این» و «آن» کسب کرده‌اند… اما حالا و پس از گذشت سال‌ها، اهالی سینما حتی نام‌ این رانتخواران و انحصارگرایان را هم به اکراه و از سر ناچاری به زبان می‌آورند… همین دلخوشی‌هاست که دست‌اندرکاران واقعی و حقیقی سینما را امیدوار به آینده می‌سازد! پس وقتی «رد» و «اثری» از امثال گنجی‌زاده‌ها در تاریخ سینما نیست دیگر «خرده‌پاها»یی که دوست دارند «مافیا» خطاب‌شان کنند جای خود دارند!! روزگار و‌ تاریخ ثابت خواهد کرد

***

ویدیویی که می‌بینید بخش‌هایی از فیلم «اجاره‌نشین»هاست که داریوش مهرجویی در سال ۱۳۶۶ ساخته… هر گونه شباهتی میان وضعیت آن خانه و‌ مستاجرانش با اوضاع فعلی اقتصادی و عملکرد مسئولان اقتصادی دولت کاملا تصادفی‌ست!

نوشته روز ملی سینما را بر دست‌اندرکاران واقعی و زحمتکش سینمای ایران مبارک+ویدئو؛ تماشا کنید اولین بار در بانی فیلم پدیدار شد.

  • تاریخ : ۲۱ام شهریور ۱۳۹۷
  • موضوع : دسته‌بندی نشده
  • بازدید : 1 views

فیلم سینمایی «پشت دیوار سکوت» جدیدترین اثر مسعود جعفرى جوزانى به تهیه کنندگی فتح‌الله جعفری جوزانی و «محمد خزاعی» و محصول مؤسسه تصویر شهر، در نخستین جلسه کمیسیون فرهنگ و هنر کانون وکلای دادگستری مرکز و با حضور مسعود جعفرى جوزانى کارگردان، امین تارخ بازیگر، دکتر جعفر کوشا وکیل پایه یک دادگستری و عضو هیات مدیره کانون وکلای دادگستری مرکز، جواد طوسی منتقد سینمایی و وکیل دادگستری، فتح‌الله جعفرى جوزانى بازیگر، خسرو منصوریان بنیانگذار و مدیر گروه «انجمن احیاء ارزش‌ها»، سمیه نجومی بازیگر، سعید دلیری بازیگر و تعدادی از وکلای دادگستری در محل کانون وکلای دادگستری مرکز روی پرده رفت و پس از آن مورد نقد و بررسی حقوقی و سینمایی قرار گرفت.

 

چگونگی ارتباط بین انسان و گستره تاریخ در آثار جوزانی
به گزارش رسیده،در ابتدای این جلسه، جواد طوسی منتقد سینمایی و مجری ـ کارشناس این نشست گفت: به نظرم «پشت دیوار سکوت» می‌تواند محملی برای ارزیابی کارنامه سینمایی و تلویزیونی مسعود جعفرى جوزانى باشد؛ اگر دوستان، آثار قبلی ایشان را دیده باشند یک دغدغه‌مندی در آثار ایشان نسبت به ساحت انسان کاملا مشهود است و پل ارتباطی با تاریخ دارد. در آثار آقای جوزانی تاریخ فقط در نگاه متقدم صورت نمی‌گیرد در مناسبت‌های مختلف در فیلم‌هایی مثل «بلوغ» و «پشت دیوار سکوت» شرایط معاصر جامعه خودش را دربرمی‌گیرد و همواره هم این نگاه را یادآور می‌شود که در واقع ارتباط بین انسان و گستره تاریخ چگونه می‌تواند به یک تشخص، فرهنگسازی، اعتبار و شأن و منزلت فردی، اجتماعی و سیاسی و فرهنگی تبدیل بشود.

وی افزود: یک ویژگی بارز آثار آقای جوزانی با یک بیان سهل و ممتنع سعی می‌کنند یک نگاه تأثیرپذیر را در کلیت اثر خودشان جاری کنند. که نمونه آن در فیلم‌های «جاده‌های سرد»، «شیر سنگی»، «در مسیر تندباد» و سریال شاخص و معتبر «در چشم باد».

طوسی در مورد «پشت دیوار سکوت» گفت: در این فیلم شخصیت محوری به اسم «ستاره» به بازی خانم سحر جعفری جوزانی داریم که راوی است و در یک وضعیت دوگانه، موقعیت معاصر خودش را به نمایش می‌گذارد. بخشی از آن وام گرفته شده از حوزه ادبیات است؛ یک وجه ادبیات این سرزمین که «منطق الطیر» عطار را دربرمی‌گیرد و وجه دیگری که خودش را مطرح می‌کند؛ در یک رابطه عاطفی با پدرش که یک حضور پیدا و ناپیدا دارد، «شازده کوچولو» است. در واقع ما یک کولاژ و ترکیبی از رؤیا، واقعیت، آرمان‌خواهی و عدالت‌جویی را در این نگاه مستندگونه و در عین حال اپیزودیک «پشت دیوار سکوت» می‌بینیم.

این منتقد سینمایی در ادامه سخنانش اظهار داشت: آدمها به طور موازی موقعیت فردی و معاصر خودشان را توضیح می‌دهند و در یک نقطه خیلی تأثیرگذار و در عین حال، تعیین کننده، در این حضور تجمل یافته، پیشنهاد اجتماعی می‌دهند. و این برای من یک نقطه قابل دفاع «پشت دیوار سکوت» باشد در کنار فیلم‌هایی که در صور مختلف، یک نگاه سطحی و سهل پسندانه و خنثی را به مخاطب و ببیننده خودشان انتقال می‌دهند. این ارزشمندی برای مخاطب و رسانه و همچنین نگاه دغدغه‌مند که در یک طبقه‌بندی ناهمگون اجتماعی به نمایش درمی‌آید.وی همچنین گفت: یعنی طیف‌ها و اقشار مختلف جامعه را در فیلم «پشت دیوار سکوت» می‌بینید. که گاهی اوقات، فیلمساز با یک نگاه نقدانه با آن روبرو می‌شود مثل آدم لمپنی همچون ابرام خروس و برادرش که چقدر آن غریضه فاقد عقلانیت در شرایط مخاطره‌آمیز که نه تنها کانون خانواده را در معرض و تیررس آسیب پذیری قرار می‌دهد؛ بلکه پا را فراتر می‌گذارد و گستره جامعه را به آخرین نقطه مخدوش شونده قرار می‌دهد. و در کنار و هم عرضش پیشنهادی که باز هم فیلمساز در مورد یک مجموعه انسانی و نهادهای مردم نهاد و NGOها می‌کند و بخواهند کم‌کاری‌های تشکل‌های دولتی را آنها پوشش بدهند.

نقطه وصل عاطفی و فرهنگی آدم‌های «پشت دیوار سکوت»
جواد طوسی در پایان سخنانش تأکید کرد: به اعتقاد من همه اینها با یک بیان نمایشی و در عین حال مستندگونه صورت می‌گیرد و فیلم وقتی‌که خاتمه پیدا می‌کند؛ یک علامت سوال و بده بستان ذهنی در ببینده شکل می‌گیرد. یعنی آدم‌های «پشت دیوار سکوت» هر کدام به یک شکلی ممکن است برای فردی که در یک چرخه روزمرگی حضور پرانگیزه داشته باشد؛ می تواند یک نقطه وصل عاطفی و فرهنگی را موجب بشود.مسعود جعفرى جوزانى در مورد ایده ساخت «پشت دیوار سکوت» گفت: این فیلم مدیون آشنایی من با شخصیت‌هایی است که سلول‌های کنش‌گر و فعال جامعه هستند، مثل آقای خسرو منصوریان که ما را تشویق کردند و هر آنچه را که داشتند در طبق اخلاص گذاشتند. این دوستان، نهاد مردمی و NGO دارند و همین نهادها جامعه مدنی و دموکراسی را ممکن می‌کنند. تنها چیزی که جامعه در حال فروپاشی را می‌توانند نجات دهند؛ NGOها هستند.

وی در ادامه افزود: این فیلم دو سال قبل ساخته شده است و سال ۹۷ اکران می‌شود آن هم اکران‌های محدود و در زمان‌های نامناسب. متأسفانه یک افکار کاسبکارانه و دلال صفت در همه لحظه به لحظه‌های زندگی ما حاکم است. طبیعی است وقتی که فیلمی درباره مردم و برای مردم می‌سازید و تقویت اینکه این را یادآور بشوند که ما در تاریخ بودیم و ما سلول‌های‌های کنش‌گر جامعه هستیم. ما وظیفه داریم که اعلام کینم که هستیم و حضور داریم. و همین کافی است که ما هستیم که تاریخ را می‌سازیم. ما سلول‌های ساختار یک ملت هستیم که با فرهنگمان کارهای ماندگاری کردیم.

وی همچنین گفت: من تا زنده هستم برای مردم ایران فیلم می‌سازم. به دوستانی که سعی می‌کنند با نمایش ندادن فیلم ما با تصور اینکه یک بار دیگر سینمای ایران را به طرف آن نوع سطحی‌نگری و بی‌هویتی ملی ببرند؛ به آنها تسلیت می‌گویم از این نظر که ما هستیم و گروه‌های دیگری مثل ما هم هستند که با دانایی و بظاعتی که دارند وسط میدان هستند و ادامه می‌دهند و این ملت، زنده خواهند بود.

 

پرداختن به موضوع ایدز، یک واقعیت اجتماعی است
در ادامه این نشست، دکتر جعفر کوشا وکیل پایه یک دادگستری و عضو هیات مدیره کانون وکلای دادگستری مرکز گفت: پرداختن به موضوع ایدز، یک واقعیت اجتماعی است که بایستی زودتر از اینها به آن می‌پرداختیم؛ بنابراین از این این جهت به آقای جعفرى جوزانى تبریک می‌گویم که دغدغه‌های مسائل اجتماعی را دارند. در سال ۱۹۹۰ که در فرانسه بودم؛ بحث ایدز در آنجا مطرح بود؛ آن زمانی‌که خون‌های آلوده را به ایران وارد کردند، خبر آن را دنبال می‌کردم. اینها بویی از انسانیت نبردند.

عضو هیات مدیره کانون وکلای دادگستری مرکز در ادامه افزود: قطعاً شجاعت آقای جوزانی در تاریخ می‌ماند و پرداختن به این‌گونه مسائل، مشکلات خاص خود را دارد. ما در بحث جرم شناسی باید به بحث حقوق شهروندی و حقوق بزه‌دیده‌گان باید بپردازیم. در بحث حقوق بزه‌دیده‌گان، بایستی NGOها را خیلی پرورش بدهیم. مردم بایستی به میدان بیایند. چون افراد کمی این افراد را کشف می‌کنند، در واقع این افراد با جان و دل خودشان جهاد می‌کنند و می‌خواهند که جامعه را فعال کنند. ما در دفاع از حقوق زنان و کودکان ناشی از خشونت، بایستی خیلی دقت کنیم؛ چون در بحث مدرسه، دانشگاه، ازدواج و … خیلی مشکل دارند.وی همچنین گفت: چه کسانی این خون‌های آلود را وارد کشور کردند؟ و با اینها چه نسلی را ما مورد مخاطره قرار دادیم؟ این بحث کیفری دارد. کسانی‌که نسل‌کشی می‌کنند؛ بایستی در مجامع بین‌المللی محاکمه ‌شوند. چه کسانی باید پاسخگوی آنها نسل از بین رفته باشند. در بحث آموزش و تبیین و توسعه فرهنگ حقوق بشری بایستی خیلی کار بشود. ما با ظلمات زیادی مواجه هستیم و آن نشانه جهل ماست. وقتی‌که برق را روشن کنیم همه اینها می‌روند؛ در جامعه‌ای که نور باشد ظلمات می‌رود، اما ظلمات هیچ موقع نمی‌‌خواهند که نور باشد. حیوانات موذی و سوداگرانی که در بحث مواد مخدر، مواد عفیونی، داروهای کمیاب و ایدز اینها ظلمات هستند. اینها هیچوقت نمی‌خواهند که در جامعه نور باشد؛ وکیل نور است، کارگردان نور است و بازیگر نور است.

رابطه من با مسعود خیلی استثنایی است و همه به خاطر عشق است
فتح‌الله جعفری جوزانی در ادامه این نشست در مورد همکاری و همیاری در پروژه‌های مختلف سینمایی مسعود جعفرى جوزانى گفت: من در کنار مسعود، نقشی برای خودم متصور نیستم، بلکه همیشه سعی‌ام بر این بوده است که در کنار ایشان باشم، آنچه که در توانم بوده است و در واقع سنگی را از جلو پایش بردارم. گاهی کارهای اداری ـ مالی و تهیه‌کنندگی را انجام داده‌ام، گاهی پژوهش در مورد فیلمنامه‌ای بوده که می‌خواهند آن را بسازند و یا اینکه جلو دوربین ایشان قرار بگیرم و نقشی را ایفا کنم. من در برابر مسعود، یک مطیع مطلقم و همه اینها به خاطر عشق است. جدا از مسئله برادری رابطه من با مسعود خیلی استثنایی بوده است، از کودکی و دوران تحصیل در دانشگاه بیشترین زمان را با ایشان گذرانده‌ام.

وی در مورد اهمیت و نقش و جایگاه NGOها در جامعه گفت: به نظر من متأسفانه در دوران بسیار بدی زندگی می‌کنیم. خیلی از آرامش‌هایی که خانواده بزرگتر و در نسل‌های قبل‌تر داشتیم روز به روز آن را از دست می‌دهیم و این قضیه هر روز شدیدتر می‌شود. آمار بالای طلاق، آمار پایین ازدواج و … . NGOها می‌توانند جایگزین مناسبی باشند اگر به اندازه کافی از آنها استقبال بشود و به آنها بپیوندیم و با آنها همکاری بکنیم. یک جایگزینی برای بخشی از خانواده بزرگتری که از دست دادیم، آن هم به خاطر وضعیت خاص زمانی و مکانی که در آن زندگی می‌کنیم.

 

از راهنمایی‌های دلسوزانه آقای جوزانی خیلی بهره گرفتم
در ادامه جلسه نقد و بررسی فیلم سینمایی «پشت دیوار سکوت»، سمیه نجومی بازیگر این فیلم گفت: برای بازی در این فیلم از راهنمایی‌های دلسوزانه آقای جوزانی خیلی بهره گرفتم. ایشان خیلی دغدغه زنان را دارند و خیلی به زنان جامعه فکر می‌کنند و معتقدند که زنان در سعادت جامعه نقش خیلی مهمی دارند. خُب بخشی از زنان در جامعه شاغل هستند و به صورت مستقیم در اجتماع اثرگذار هستند، آن قسمتی از بانوان که خانه‌دار هستند، در دامنشان افرادی را پرورش می‌دهند. هر چقدر زن هر جامعه‌ای متفکر باشد، فرزندان متفکری می‌تواند پرورش بدهد. در کل اگر حال زن جامعه‌ای خوب باشد؛ حال امتی خوب است و حال ملتی خوب است.

وی همچنین گفت: در روزگاری که کسی به مشکلات زنان نمی‌پردازد و به آنها توجه نمی‌کنند، برای نمونه در عرصه سیاسی نقش و جایگاه مهمی ندارند، آقای جوزانی فیلم زن محوری ساخته‌اند در این وضعیت بد اجتماع همه به دنبال این هستند که فیلمشان فروش خوبی بکند و سود بیشتری کسب کنند، ایشان موضوعی را مطرح کردند که به داد زن برسید و به زنان جامعه کمک کنید. اگر زن جامعه مورد احترام قرار بگیرد و به آن توجه بشود ناخودآگاه حال جامعه خوب می‌شود و از دامن زن، مرد به معراج می‌رود و از دامن زن است که انسانهای خوب و متفکر و خلاق پرورش پیدا کنند.

با اکران «پشت دیوار سکوت» آمار مراجعه به کلینیک‌های بیماری‌های رفتاری افزایش پیدا کرد
در بخش دیگری از این جلسه، خسرو منصوریان بنیانگذار و مدیر گروه «انجمن احیاء ارزش‌ها» گفت: اکران فیلم سینمایی «پشت دیوار سکوت» در کانون وکلای دادگستری مرکز؛ باعث شد که در اینجا نکاتی مطرح شود که شما آن را نقد کنید. اکران «پشت دیوار سکوت» در سینماهای کشور، باعث شد که آمار مراجعه به کلینیک‌های بیماری‌های رفتاری خیلی افزایش پیدا کند.

 

تقدیر کانون وکلای دادگستری مرکز از عوامل «پشت دیوار سکوت»
در ادامه این نشست، تعدادی از وکلای حاضر در سالن سوالات خورد را مطرح کردند که مسعود جعفرى جوزانى و عوامل فیلم سینمایی «پشت دیوار سکوت» به کارگردانی آن را به دقت پاسخ دادند و در پایان نیز، کانون وکلای دادگستری مرکز با اهدا هدایای نفیسی به رسم یادبود از عوامل فیلم سینمایی «پشت دیوار سکوت» تقدیر کرد.

نوشته پیشنهاد اجتماعی، نقطه قابل دفاع در «پشت دیوار سکوت» اولین بار در بانی فیلم پدیدار شد.

صفحه 7 از 323
»... قبلی 3456789101112 بعدی 203040...«